Namaste Govinda

Namaste allemaal.
Het is hier in Nepal nu 22:10 terwijl het bij jullie 17:15 is. Nou er is in de afgelopen tijd heel veel gebeurt. Na thuiskomst een paar dagen heerlijk weinig gedaan, meerdere feestjes gehad, beetje reis voorbereiden en vooral heel veel gepraat met vrienden. Een van de feestjes was de verjaardag van mijn Oma waar er bij de familie ook geld is ingezameld voor het kindertehuis waar ik nu ben. Nogmaals heel erg bedankt voor jullie giften. Ook mijn dank en die van Langtang voor de bijdrages die op mijn eigen afscheidsfeest zijn gedoneerd. Als jullie willen weten waar het geld naar toe is gegaan of waar ik de aankomende 2 maanden woon/werk kijk even op www.langtang.nl/ .
Nou op zondag 16 November om zes uur zat ik dus in het vliegtuig van Amsterdam naar Heathrow, na afscheid te hebben genomen van mijn familie. In Heathrow moest ik zelf mijn overstap regelen, geen probleem maar het kan beter aangegeven worden, vooral als je voor de verschillende terminals met de metro moet gaan. Het vliegtuig naar Delhi(India) was groot (8 plaatsen breed), luxe (keuze uit 60 films) en vol Indiers(Chaos, zoals je later zal lezen).
Toen ik uiteindelijk in Delhi aankwam, kwam ik erachter dat Indiers aardig maar ontzettend chaotisch zijn. Mijn bagage zou niet automatisch doorgebracht worden door het systeem, maar toen ik vroeg wat ik toen moest doen zeiden ze dat zij het we zouden regelen. Even later kwam het personeel naar mij toe en zei het gedaan zou worden maar waarschijnlijk niet met het zelfde vliegtuig als ik en dat ik dat morgen (als mijn vliegtuig zou gaan) maar even moest controleren in welk vliegtuig mijn bagage zou zitten, ehh oke. Toen naar de departure hal gegaan waar ik van 13:00 uur tot 7:00 zou blijven. Klein probleempje, in de winkels werden alleen roepies aangenomen en de geldwisselaar mocht alleen maar roepies inkopen i.p.v verkopen, hmm, dan maar 18 uur zonder eten. Met behulp van 2 Indiers een demo internet toegang gekregen van een half uur voor mijn Netbook en even contact met thuis gehad. Om 5 uur s’morgens maar eens de informatiebalie opgezocht om te vragen in welk vliegtuig mijn tas zat. En de informatiebalie verwees me door naar de incheck balie. Toen ik bij de incheckbalie was zat daar alleen bewaking, wat betekende dat ik moest wachten tot het vliegtuig personeel er was. Tijdens het wachten veranderde de vertrek gate 3 keer van nummer. Een half uur na de vertrek tijd kwam het vliegtuig personeel aanlopen en toen hadden ze opeens haast. Iedereen werd snel het vliegtuig ingeladen en niet goed gecontroleerd(ook hadden ze zoveel haast dat ik niet naar mijn bagage kon vragen). Bij het zitten zat iedereen op andere plekken dan was aangegeven. Op zich geen probleem maar wel als ineens blijkt dat er te veel mensen in het vliegtuig zitten. Na heel veel gedoe, waarbij eerst werd gevraagd of bepaalde mensen zonder zit nummer eruit wilden en naar een ander vliegtuig wilden (niemand),toen werd ineens gezegd dat iedereen, als oplossing maar naar zijn eigen aangewezen plaats moest. Dit leverde zoveel chaos op omdat het vliegtuig al te vol was dat niemand ook maar zijn kont kon keren. Dus zei ik tegen de stewardess dat als ze het echt op die manier wilde doen dat ze dan iedereen er eerst uit moest laten gaan. Nou een half uur later (half 10) stegen we dus op de bedoeling was half 8 geweest. Toen we na een vlucht van anderhalf uur boven Nepal waren moesten we zo’n 10 rondjes blijven vliegen, die elk wel 10 minuten duurde, omdat er “iets met het weer was”. Uiteindelijk om 12 uur landen we op een erg primitief vliegveld van Kathmandu. Na de douane, visa en ander gedoe eindelijk bij het bagage ophalen. Ik had de hoop toen, na het organisatorisch talent van de Indiers te hebben gezien, al opgegeven om mijn tas deze week nog terug te zien maar bleef toch maar even kijken. En daar kwam wonder boven wonder ineens mijn tas aanrollen. Gelukkig! Waarschijnlijk hadden ze de tas in een ander vliegtuig gepland, maar hadden ze hem bij vergissing bij mij in het vliegtuig gedaan.
Ik bleek overigens nog heel veel geluk gehad te hebben want er zijn die dag meer dan 50 vluchten naar Nepal gecanceld om een of andere reden. Bij mijn volgende blog zal ik meer over Nepal vertellen.
Tegen die tijd was het 1 uur Dinsdagmiddag en Januk(vader van het kindertehuis) en Koen(financieel eigenaar van het tehuis) stonden toen al vanaf 9 uur te wachten op het vliegveld op mij. Nou ja. Met de taxi naar het kindertehuis, de taxi’s toeteren hier ietsjes minder dan in Israel maar hebben blijkbaar geen andere verkeersregels dan links rijden en zelfs daar trekken ze zich niet zo heel veel van aan. In het huis aan Pushpa (moeder van het tehuis) voorgesteld. Beiden zijn hartstikken aardig. Toen met Koen Kathmandu ingegaan en een vrouw bezocht waarvoor hij cadeau’s had van zijn dochter. Bij een reisbureau langs gegaan voor Koen en ik heb ook meteen navraag gedaan naar mijn reismogelijkheden hier. Terug in Langtang kindertehuis Dahl Baat gegeten(reist met groenten(meestal spinazie) en een sausje), dit wordt hier 2 keer per dag 365 dagen per jaar gegeten op een paar specifieke feestdagen na, en 2 x per week vlees erbij. Daarna aan de kinderen voorgesteld. Zodra ze me zagen gingen ze in een rij staan en krijg je heel snel 23 keer “Namaste my name is….” gevolgd door een onuitspreekbare naam, te horen. Die namen alleen al word een week lang blokken. Meteen gingen ze weer verder aan het huiswerk en word je af en toe om hulp gevraagd. Om 7 uur viel de stroom uit, iets wat hier veel gebeurd omdat er dan te weinig stroom is en de woonwijken gewoon worden afgesloten om de industrie van stroom te voorzien. Deze blackout duurde tot 5:45 s’morgens maar gelukkig heeft het weeshuis een generator die ook even 2 uur aanging. Toen de kinderen naar bed gingen kreeg ik 23 keer “Goodnight Brother” te horen en een uur later lag ik er zelf ook in.
Ik heb een lekkere eigen kamer met een matras op de grond en gelukkig zit ik op de begane grond want daardoor heb ik tralies voor de ramen. Die zijn oorspronkelijk geplaatst om insluipers tegen te gaan, daar ben ik niet bang voor maar het voordeel is dat ik mijn raam open kan houden s’nachts zonder dat er een aap binnen komt. Ja echt waar een aap daarom moeten alle ongetraliede ramen wel dicht want anders sluipen die s’nachts naar binnen op zoek naar eten.

Vandaag (woensdag)om 6 uur opgestaan en de kinderen weer geholpen met huiswerk. Met ze naar school geweest om 9 uur op deze school is Januk directeur (als je meer over de school wilt weten www.pjes.org) en zitten zo’n 120 leerlingen waarvan 80% wees. Op school werd ik voorgesteld aan 4 franse vrijwilligers die op school verblijven/lesgeven/opbouwen. De schooldag begint heel leuk met alle kinderen netjes in rijen een lied zingen, gymoefeningen doen en belangrijke mededelingen en een daggebed, heel serieus allemaal. Toen gingen ze naar de klassen en kreeg ik ineens een halve klas aangewezen om gym te geven. Ik had hier nog helemaal geen idee van en was totaal verast maar het lukte goed, ze hebben zich vermaakt met badmintonnen. Even later kwam Januk naar me toe om me een Nepalese naam te geven, iedere vrijwilliger krijgt een Nepalese naam, hier was ik erg blij mee omdat mijn echte naam ook hier weer onuitspreekbaar is. Van de franse vrijwilligers kreeg ik te horen dat dit normaal pas na een dag of 4 was, als Januk je beter had leren kennen maar blijkbaar weet Januk het bij mij al. Ik heet hier dus Govinda, dit is een van de vele namen van de god Krishna, in zijn jeugdvorm als koeënherder of zoals ik het op wikipedia heb gelezen ‘Govinda- The One Who pleases The Cows, The Land And The Entire Nature’, met andere woorden ik ben een koeienknuffelaar. Daarna met Koen weer door Kathmandu gelopen en daarna naar huis gegaan en mijn kamer maar eens opgeruimd (het is echt erg, die van de kinderen is veel netter dan die van mij). Toen heb ik van Aayuk, 1 van de oudere kinderen die erg vroeg uit school was een beetje Nepalees geleerd. Kinderen weer met huiswerk geholpen, gezocht naar reizen door de Himalaya en dit blog geschreven.
Morgen begint het echte werk en ga ik 2 klassen les geven, ik heb er zin in.