Vakantie, feestjes en Gym

Hallo allemaal.
Hier is weer heel wat gebeurt en is het dus weer tijd voor een update. De update is zo laat pas omdat ik tijdens mijn kleine vakantie geen internet had en het daarna best druk had.

Op school heb ik nou ook geschiedenis gegeven, waar ze een heel rare methode voor hebben, zo moeten ze leren wie de father of English Poetry/Relativiteitstheorie is (Geofrey Chaucer/Albert Einstein) Maar wie dat dan is en waarom dat leren ze niet. Dus bracht ik het uurtje door met vertellen wat ik over deze en andere 'Vaders' wist. Even later kwam een andere leraar binnen en die vroeg of ik Geschiedenis studeerde. Nee, maar bedankt voor het compliment. Ook hebben de franse schoolvrijwilligers en ik de kantoren en lerarenkamers van de school eens uitgemest en opnieuw ingericht, wat een stof kwam daar uit zeg. 26 November ging ik bij het reisbureau langs en leerde ik mijn gids kennen, Parcas een 40 jarige man die mij door de bergen zou leiden. Het is een erg aardige man, soms een beetje te aardig, zo sprak hij mij regelmatig aan met 'Sir' en regelde hij bijvoorbeeld altijd een stoel voor mij overal. Erg aardig maar ik voelde me er wel heel ongemakkelijk bij. Samen met Parcas een tas en jas gekocht voor de tocht in de bergen 2 dagen later. De volgende dag nam Janak de franse vrijwilligers en mij mee naar Klein Pokhara, een meertje zo'n 10 kilometer buiten Kathmandu. Dus iedereen bij iemand achterop de motor en rijden maar, zonder helm. Nou is dit niet zo gek hier want hier rijd alleen de bestuurder met een helm, en het is niet ongewoon om met z’n 3e op de motor te rijden en ik heb mensen zelfs met z’n 4e er op gezien. Klein Pokhara was heel mooi en het was ook de laatste dag voor Steve en mij samen want ik zou de volgende dag gaan trekken en hij zou 2 dagen later terug gaan naar Frankrijk. Daarna nam Janak me mee naar zijn familie want daar was een feestje en hij kwam Aisjia, zijn dochter, ophalen. Best gezellig, de mannen zaten allemaal te kaarten en drinken, het kaartspel heet ‘Weddings’ en alle Nepalesen spelen het ben ik achter gekomen.
De volgende dag vroeg opgestaan 5:30, afscheid genomen van Janak en Pushpa en op naar Tamel waar Parcas even later ook aan kwam. Bus van 7 uur genomen naar Pokhara, een echte toeristen stad aan een groot meer. Om 3 uur kwamen we aan in Pokhara en de busreis was, nou ja, niet de meest prettige in mijn leven. Stel je een weg voor net 2 baans met aan de ene kant een rotswand en aan de andere kant een afgrond. Dat is de snelweg. Het rijden gaat echt op zn Nepalees, dus met veel toeteren, inhalen en bijna-doods-ervaringen. Een ander leuk detail om te vertellen is dat we onderweg wel 3 bussen half over de rand zagen hangen terwijl ze werden terug gehesen door de lokalen bevolking….slik. Maar ik heb t overleeft. In de bus ontmoete ik een Australische vader en zoon en die zou ik vanaf ton iedere dag tegenkomen onderweg, wat een prettige aanspraak en competitie opleverde. In Pokhara sliep ik een nacht in een hotel en de volgende ochtend vroeg samen met Parcas met de taxi naar Nayapul, een dorpje aan de rand van het Anapurna berg gebied. Daar begonnen we met lopen. We liepen over een duidelijk pad en kwamen door prachtige gebieden, na 4 uur lopen waren we bij onze bestemming van de dag. En zaten we in loge Laxmi. Het pad dat we volgde die dag was druk begaand met paarden karavanen, dragers en toeristen, aan het begin van het pad waren ze bezig om van het pad een autoweg te maken. Parcas zei dat er over 8 maanden een weg zou liggen tot onze slaapplaats en over 3 jaar tot ons einddoel. Jammer want zonder auto’s is het gebied prachtig. Zo kwamen we door kleine boerendorpjes die alles dus via de trappen aangesleept krijgen. In de loge ontmoeten we de Japanner Norie met zijn gids Probin en zijn drager Harry (spreek je hier uit als Hadi). Zei liepen de zelfde route als wij en dus besloten we vanaf toen samen te lopen en de zelfde slaapplaatsen te gebruiken.
De 2e dag van de trekking liepen we verder over de trappen, verschrikkelijk. Deze trappen zijn alles behalve regelmatig, het zijn gewoon grote steen platen die zijn neergelegd. En soms zijn ze 5 cm hoog en soms 50, dan liggen ze weer 2 meter uit elkaar en dan weer 10 cm, echt heel vermoeiend. Ik kon toen ineens wel begrijpen waarom de mensen daar een autoweg wilde. Gelukkig liepen we de 2e helft van de dag door koele junglebossen. Dat is namelijk ook irritant, zodra de zon achter de berg is of achter een wolk is het stervenskoud en als je in de zon loopt zweet je je te pletter, de jungle was een prettige tussenvorm. Deze dag was duidelijk het zwaarst en na 6 uur lopen was ik blij dat we in het hotel waren. Ik had de dag ervoor ook een beetje uit een beek gedronken om te kijken of het kon en ik werd gelukkig niet ziek. Dit leverde veel voordeel op want vanaf toen hoefde ik niet altijd een gekochte fles water meer mee te zeulen en kon ik dus veel goedkoper drinken. In het hotel in Ghorepani ontmoete ik 3 Australische jongeren met wie ik een gezellige avond had.
Dag 3, 1 December. 5:20 opstaan. Koud, ijskoud het was voor zonsopgang en het vroor flink. Met hoofdlampjes op Poonhill (3210 meter) beklommen. Na 45 min lopen waren we op de top en 10 min later om 6:40 kwam de zon op. Prachtig, we waren ver boven de wolken en het zag eruit alsof de bergen eilandjes waren in een zee van wolken, en toen de zon opkwam kleurde het allemaal geweldig mooi.
Terug naar het hotel en ontbijten, ondertussen de 2e zonsopgang van de dag zien (toen we naar beneden liepen naar het hotel leek het alsof de zon weer achter de bergen was). Na ontbijt liepen we verder naar Tadapani, daarvoor moesten we weer 2 bergtoppen over en door de jungle. Het had helaas nog niet gesneeuwd maar er was wel rijp te zien op de jungle planten, een heel gek en mooi gezicht. Om half 2 waren we in Tadapani en het was toen stervenskoud want het was bewolkt geworden en in de loge was het vuur nog niet aan. Maar toen de kolen uiteindelijk onder de tafel werden gezet als kachel en iedereen snel omheen ging zitten was het heel gezellig.
De 4e dag was veel omlaag lopen langs andere onregelmatige trappen, ik denk dat ik op een gegeven moment verkeerd ben gestapt want ik kreeg een stekende pijn in m’n rechter knie en had 2 dagen bij iedere stap een stekende pijn, maar het uitzicht was prachtig. Uiteindelijk weer in Birethanti aangekomen een heel gezellige laatste avond gehad met Parcas, Norie, Probin en Harry.
De volgende dag naar de weg gelopen in een half uur en daar een taxi terug naar Pokhara genomen. Parcas regelde vanaf daar alles voor de volgende dagen. Afscheid genomen van Parcas, hij was een geweldige gids.
4 December om 7:30 met de bus naar Chitwan, Sauraha. Chitwan is een groot Nationaal Park met oerwoud en is meer dan 2200 vierkante kilometer groot, en herbergt meer dan 700 diersoorten, meer dan 19 slangensoorten(waaronder de konigscobra, en Indiase Rots Python), 2 soorten krokodillen, Neushoorns, Bengaalse tijgers, Luipaarden en meer dan 40 andere soorten zoogdieren en meer dan 540 vogelsoorten. Ik kon mijn lol niet op. Daar was mijn gids Ram, een 20 jarige jongen en een echte natuurkenner. Hij nam ons (ik en 2 Duitse dames die geen Engels spraken en waar ik de onofficiële tolk van was geworden) dezelfde middag nog mee op een wandeling om een Neushoorn te zien van zo’n 15 meter afstand en de Olifanten boerderij te zien.
S’avonds gingen we naar een traditionele stokkendans voorstelling, waar zo’n 20 mannen op een podium dansten en elkaar ondertussen heel precies met stokken aanvielen, met of zonder vuur er aan, heel indrukwekkend. We gingen er trouwens in een open Jeep naartoe vanuit het hotel maar er was te weinig plaats en op de terugweg mocht ik er achterop aan hangen. Ieder avond viel de stroom ook hier weer uit, maar dit had het hotel heel praktisch opgelost door overal kaarsen neer te zetten die een heel mooie sfeer gaven.
Op 5 december ging ik s’morgens bij Ram achterop de motor naar de Olifanten safari. Dus samen met een Spaans stel bovenop de olifant geklommen en op weg. Samen met de olifant, waggel, stuntel, wiebel, stuiter,plons plons, door de velden, een rivier (2x) en de jungle. Het was heel mooi en grappig maar ongeveer net zo comfortabel als een Nepalese bus over de ‘snelweg’, niet echt dus. Maar het was prachtig, doordat we op een olifant zaten waren de dieren veel minder bang en konden we dus veel dichterbij komen, zo heb ik veel herten, een krokodil, veel vogels en weer een Neushoorn gezien (helaas geen tijger, dat zou pas echt gaaf zijn geweest). S’middags nam Ram me mee op een kanotocht en daar hadden we echt geluk want in zo’n kano passen normaal 10 tot 12 toeristen, maar nu hadden ram en ik er een voor ons alleen en kon de bomer de kano heel makkelijk stil leggen als ik foto’s wilden maken. Tijdens de kanotocht zag ik een gaviaal(een vis etende krokodil met een hele dunne snuit die zelfs in Chitwan zeldzaam zijn), een everzwijn dat de rivier overstak en een krokodil die wel voor mensen gevaarlijk was en waar de bomer niet te dichtbij wou komen. Toen we uit de kan stapte kreeg Ram een telefoontje en hij klonk heel geschokt. Toen ik vroeg wat er was zei hij dat zijn 3 maanden oude nichtje was overleden. De ouders hadden geen geld om de medicijnen te kopen terwijl ze in het ziekenhuis lag. De rest van de dag was Ram officieel in rouw, wat zich niet echt uitte want hij stond erop het programma verder af te werken ook al zei ik dat hij naar zijn familie moest gaan. Hij ad de rest van de dag bijvoorbeeld geen zout. Maar liet me nog wel een heel grote neushoorn zien. Iets wat me een heel dubbel gevoel gaf, want de neushoorn was heel indrukwekkend maar ik vond dat Ram naar zijn familie moest.
De volgende dag ging ik met de bus terug naar Kathmandu, over de geweldige Nepalese weg. Het was maar goed dat ik geen melk had gedronken want dan zou er boter uit gekomen zijn. 6,5 uur later was ik in Kathmandu en op weg naar huis kwam ik Sukra en de andere jongens tegen op het voetbalveld en sjonge wat kunnen ze voetballen. De jongens zijn grote voetbalfans en helemaal van Robben, Messi, Ronaldo en Ronaldinho. Als de ze computertijd hebben zoeken ze dan ook vaak filmpjes van mooie acties van hun helden op. De volgende ochtend wilden de jongens voetballen in de speelkamer, dus met een tennisbal en teams van twee proberen te scoren. En wat zijn ze goed zeg, ze kunnen met de tennisbal zoveel trucs uithalen, ongelofelijk. Mijn grote voordeel waren mijn reusachtige voeten, waar de bal nooit langskwam. Uit Nederland had ik meer dan 3 kilo poffertjes meel meegenomen en dus zouden we s’middags gaan bakken. Maar poffertjes bakken voor 23 kinderen is veel te veel werk dus besloten we er pannenkoeken van te maken. Eerst met Sukra en Sager inkopen gedaan (melk, honing, jam) en toen met Sukra, Pushpa en nog 3 meiden pannenkoeken gebakken. Toen de eerste pannenkoeken klaar waren, werden de jongste kids geroepen en gevraagd “Wat wil je erop? Jam, honing, suiker of kaas” Sonam de jongste jongen wou “everything” oke alles erop en eraan dan maar. En al snel zaten de eerste te smullen van een kaas/honing/jam/suikerpannenkoek. Een leuk gezicht. De koks kregen een pannenkoek meer en er was toen nog genoeg over om de didi’s, Janak, Pushpa en mezelf ook te geven. Heerlijk. S’middags ging ik met de jongens op het veld voetballen, wat in feite een zandvlakte met stenen, afval en 2 doelen is waar ook nog eens rijlessen worden gegeven, het was al met al een heel gezellige en geslaagde dag.
8 December, Janak zou me meenemen naar een bruiloft van een vriend en de zoon van de lokale ‘Mayor’. Dus voor 7 uur opstaan, haar onder de kraan wassen(het water was veel te koud voor een echte douche) mijn minst vieze kleren aangetrokken en om 8 uur klaarstaan om te vertrekken zoals Janak, had gezegd. Janak’s vrienden kwamen binnen maar toen moesten we nog een uur wachten omdat Janak Aisjia naar school moest brengen. Toen we op de motor bij de bruiloft aankwamen bleek dat we, ondanks dat we een uur achter op schema liepen, de eerste gasten waren. Ja dit is Nepal. De andere franse vrijwilliger en ik trokken meer aandacht dan het bruidspaar en probeerde ons zo onopvallend mogelijk op te stellen, een onmogelijke opgave aangezien we 2 koppen boven de meeste gasten uitstaken. Daar zag ik hoe het eten werd bereid in de tuin. Het vlees werd in grote open manden aangesleept, op een zeil in de tuin gedeponeerd (dat net ff was afgeveegd)en gecontroleerd op rot vlees. Voor mij geen vlees vandaag. Een half uur later gingen we eten op matten op de grond en werd het eten (Dahl Baat(rijst met saus), wat anders) gebracht in borden van bladeren die heel knap waren elkaar waren genaaid. Maar toen was er een klein probleempje, geen bestek. Gelukkig legde een van Janak’s vrienden uit hoe je met je handen kan eten, nog een hele kunst aangezien er een hele techniek bij komt kijken hoe je je duim moet gebruiken om het eten in je mond te schuiven. Maar als je het eenmaal doorhebt gaat het eten met je handen sneller en netter dan met bestek. Ook werd er drinken geserveerd. Rijstwijn om 10 uur s’morgens, dat is zelfs voor mij te vroeg. Maar weigeren word als een belediging beschouwt en als je dan drinkt dan MOET je meteen 3 glazen snel achter elkaar naar binnen werken, Proost.
Toen gingen we naar de bruidegoms huis vanwaar we in een hele fanfare de bruidegom naar de bruid haar huis werd gebracht. Tika (een rode stip) op mijn voorhoofd en papieren roosje in m’n sjaal. Onderweg leerde ik de vader van de bruid kennen en voerden we een gesprek over politiek, wat best interessant was, het enige nadeel is dat Nepalesen de gewoonte hebben om hun gesprekspartner de hele tijd aan te raken, wat op een gegeven moment op je zenuwen werkt. Aangekomen bij het bruidshuis, weer eten, weer 3 glazen rijstwijn en toen met de bruidegom gekletst. Wat best grappig was aangezien hij een man van 31 was en seks advies voor de huwelijksnacht aan Janak vroeg omdat Janak een liefdes huwelijk heeft en er dus wel meer vanaf zou weten. Woensdag heb ik weer 2 bruiloften, allebei van leraren op school, en Janak heeft me uitgelegd dat je wel het eerste glas kan weigeren, maar als je die hebt geaccepteerd dan ben je verplicht om er 3 te nemen, anders brengt het ongeluk voor de schenker en de drinker. Woensdag voor mij dus geen rijstwijn s’morgens.
De volgende dag (9 dec) begon het echte gymproject, dus eerst met klas 2 & 3 (kids van ong. 6 tot 10 jaar) naar het sportveld, dezelfde als waar we voetbalde, en trefbal en tikkertje gespeeld. Om de warming up moest iedereen heel erg lachen en ik zag bij de uurwisseling dat ze het lachend aan andere kinderen lieten zien. Het trefbal was erg grappig omdat ze niet echt doorhebben wat een lijn is en gewoon 20 meter door vluchten voor de bal, nou ja. De volgende 1,5 uur gaf ik klas 4 & 5 samen les (sommige klassen hebben maar 7 leerlingen, dus combineer ik ze). De warming up was hier zwaarder en al snel zeurden de meiden dat het veel te zwaar was(wat niet zo was). Deze kinderen leerde ik handbal maar omdat sommige kinderen zo passief waren bracht ik de regel aan dat een goal pas telde als het hele team de bal had gehad. Sukra uit het tehuis bracht deze regel heel goed toe door een manier te verzinnen om heel snel over te spelen, precies zoals jet bedoelt was. Toen was ik echt trots op hem. Helaas speelde in deze klassen 3 leerlingen en na meerdere waarschuwingen liet ik ze na de les nog even komen. Als ze hard willen spelen dan maak ik ze hard. Dus na de les 3x het veld heen en weer rennen en 5x opdrukken. Bij het opdrukken deed ik zelf mee, maar eentje was zwaar beledigd en weigerde op te drukken. Tot ik dreigde naar de directeur (Janak) te stappen toen deed hij snel mee. S’middags kwam Koen terug van zijn trektocht met de 9 Nederlanders en Belgen waarmee hij met een sponsor actie geld had ingezameld voor het kindertehuis.
Vrijdag 10 december was een vrije dag voor de kinderen en ik had grote letters op A4 formaat getekend voor de kerstfoto die gemaakt gaat worden en Sonam en de meiden hebben ze enthousiast ingekleurd. S’avonds werd er met de lopers Sinterklaas gevierd en hebben de kinderen het nummer ‘Sinterklaas kapoentje’ geleerd, wat ze nu de hele dag al enthousiast zingen. De petroleum voor de generator was op en dus gingen Janak en ik op de motor nieuwe halen. En we hadden geluk dat we het gisteravond hebben gedaan want vandaag is er een petroleumstaking begonnen omdat de regering de petroleum 3 roepie (3 cent) duurder heeft gemaakt we weten niet hoelang deze staking zal duren maar de langste keer was 22 dagen. Ook de stroomafsluitingen nemen toe, soms tot 9 uur per dag, iedere dag.

Nou dat was het even voorlopig, morgen geef ik klas 6 en 7 les en woensdag heb ik weer 2 bruiloften. Druk genoeg. Doei