Dag Nepal

Nou het nieuwe jaar is begonnen en dus ook maar een nieuwe blog voordat ik hiervandaan vertrek. Vertrek? Ja vertrek, 16 Januarie zitten mijn 2 maanden Nepal erop en zal mijn vliegtuig om 13:05 uur vertrekken. Dat is op zich al moeilijk genoeg want ik ga de kinderen, Jank en Pushpa verschrikkelijk missen.
Mijn Oud en Nieuw was niet echt bijzonder. Ik bleef in het tehuis met de kinderen en was de hele dag bezig met spelen, badmintonnen met de meiden of voetballen met de jongens. De kinderen zagen het tekeningeje dat ik op mn hand had getekend en wilden toen allemaal een 'tatoe', de meisde roosjes, hartjes en vlinders of ringetjes om hun vinger. De jongens hadden daarintegen liever draken, spinnen, schorpioenen, slangen en leeuwen maar ze waren er allemaal heel blij mee en poseerde enthousiast voor de camera met hun tatoe, zelfs Janak wilde er een. S'avonds was het oudjaar en ik bleef met Janak en Pushpa wel tot 10 uur op, jaja. Zelf bleef ik wel tot 12 uur op om gelukkig nieuwjaar te wensen aan familie en wat vrienden. Die zij dan dor het tijdsverschil al om kwart over 7 kregen. Op 2 Januarie ging ik met Janak naar een doden feestje. We waren uitgenodigt door de oudste zoon van een man die vorig jaar gestorven was. Daarom houd hij ieder jaar een 'Rouwfeest' waarbij familie en vrienden uitgenodigt worden en waarbij de oudste zoon zijn hoofd kaalscheert, inclusief wenkbrauwen. Dit moet 10 jaar lang!!! Om de ziel van de vader een goede eer te bewijzen en rust te brengen. In mijn ogen verschilde het niet zoveel met een bruiloft, mensen komen, krijgen een tika, eten, lachen en gaan weer. Het grote veschil was dat de gastheer kaal was en er geen echtpaar was, je zag bijvoorbeeld ook helemaal geen foto ofzo van de dode.
Toen ik aan het trekken was in het Anapurna gebied, had ik een soort insigne gekocht voor op mijn tas als herinnering. Toen ik weer in Kathmandu was zag ik mannen patronen, teksten en plaatjes op t-shirts weven en kwam ik op het idee om er meer te laten ontwerpen van de andere plekken waar ik geweest was. Dus heb ik badges/insignes ontworpen van Nes Ammim in Israel, Masada en de Dode zee in Palestina, Petra in Jordanie en een voor het Langtang kindertehuis waar ik nu ben. Deze heb ik met de hulp van Janak laten maken en heb ik nu dus mooie aandenkens aan alle plekken. Ook is mijn Nepalse Jack nu binnen, een heel kleurige jas bestaand uit dof rode, groene en gele lapje met mooie boedistische/hindoeistische tekens erop, bijvoorbeel een zon, davids ster (al heeft dat hier een heel ander betekenis(verlichting)), het 3e oog, ying yang en andere. Gelukkig staat er geen swassi teken op (hakenkruis) want dat is hier een heel normaal vruchtbaarheids teken dat al 5000(!!!) jaar aan het hindoeisme is verbonden, en je ziet het dan ook echt overal.
Sinds het vakantie is, en er bijna geen stroom is om tv te kijken, lezen de kinderen heel veel uit de bibliotheek. Iets wat onder mijn taken valt om bij te houden maar waar ik ook hardstikke blij mee ben want ik blijk heel veel van de leesboeken zelf al gelezen te hebben en kan ze dus precies vertellen waar het over gaat. Asha (8) een van de jongere kinderen leert me wat Nepalees bij, bijvoorbeeld mond (moek) en andere lichaams delen.
Op 5 Januarie ging ik met Janak op de motor naar Pashupatinath, een crematie plaats aan een rivier. Lichamen van de doden worden er naartoe gebracht in de open lucht verbrand op een houtstapel en de as word de rivier in geschoven. Een best interesante gebeurtenis, vooral omdat op een van de brandstapels het doek om het lijk was weggebrand en ik dus een half verbrand hoofd kon zien, hmm. De rivier waar de as ingeschoven word is heilig en was ooit hartstikke zuiver, zo zuiver dat er van gedronken werd, nu is het (net als de rest van Kathmandu) zo vervuild dat het bruine water om de eilanden van afval heen stroomt.
In Pashupatinath staat ook de grootste hindoeistische tempel ter wereld, geweid aan Shiva, helaas mocht ik er niet naat binnen omdat dat alleen is toegestaan aan Hindoes. Er staan nog meer tempels om deze rivier en tempel heen met heilige apen die er om-(en over) heen lopen en een park met heilige herten, dit omdat Shiva zich ooit in een hert zou hebben veranderd daar om zich te verschuilen.
Daarna gingen we verder naar Patan, een andere oude tempelstad in Kathmandu. Min of meer hetzelfde idee als Bhaktapur anderhalve week ervoor, maar toch een mooie ervaring, met mooie gedetaileerde gebouwen. Met prachtig houdsnijwerk en details.
6 December was een belangrijke dag voor me want die dag leerde Janak me Tijger en Geit. Een heel oud strategie spel (zoals schaken) en een soort combi tussen dammen en schaken. Waarbij het idee is dat de 4 tijgers de 21 geiten opeten en de geiten dit voorkomen door de tijger in te sluiten. Het eerste potje verloor ik, de volgende 4 won ik. Ik ben nu zwaar verslaafd aan het spel en heb het ook de ander kinderen geleerd, er worden nu heel wat uren besteed op het terras aan pogingen mij te verslaan. Iets wat hier van 4 van de oudste kinderen(Mana, Ayuk, Aamush en Sabi) het ultieme doel is geworden. S'avonds 6 December brak er een stoeipartij uit tijdens het tv kijken waarbij iedereen elkaar fanatiek tikken op het hoofd verkoopt (en niet al te zachtjes), ik stond er nogal verbaasd naar te kijken (want echt ALLE kinderen deden lachend mee) tot ik er door Jyoti en Sukra met een paar ferme tikken in betrokken werd, auw.
De volgende dag nam Janak me mee naar een 'typisch' Newariesch restaurant. Waarbij ik een typisch nepalees gerecht moest proberen. Een klein geplukt vogeltje (ong 4 cm groot) dat in zijn geheel in de frituur is gegooid(inclusief botjes en ingewanden), ik was er niet echt een fan van maar heb er toch 2 op, pas je aan aan de cultuur he, maar als Janak van de zomer in Nederland is wil ik hem haring laten eten.
De rest van de week is er weinig noemenswaardig gebeurt, alles gaat hier z'n gangetje. Ik speel met de kinderen, stoei met de jongens, klets met Janak en Pushpa, de stroom word soms onverwacht afgesloten en ik bereid me voor op mijn Indonesie reis. Iets wat al beangstigend genoeg is.
Als afscheidskado heb ik voor de kinderen stelten laten maken, helaas moesten ze weer terug omdat ze door een fout van mij te groot, (en te zwaar) waren. Janak en Pushpa hebben me een Nepalese vlag gegeven en een Ganesh (god met olifanten hoofd) om geluk te brengen, naast al het andere dat ze me hebben geschonken, het plezier, de vriendelijkheid en gastvrijheid en de acceptatie als een familie lid in hun grote gezin. Ik zal ze missen. Verschrikkelijk missen.